Twórcy ustawy z 1993 r. dotyczącej ochrony życia nigdy nie mówili ani o uznaniu dzieciobójstwa prenatalnego za prawo, ani tym bardziej o zobowiązywaniu kogokolwiek do usunięcia ciąży czy o składaniu donosów aborcyjnych poprzez wysyłanie matek w miejsca, w których dziecko może zginąć. Obecny zamęt pojęciowy w ustawie ma swoje źródło w zmianach w prawie, których dokonano po tym, jak w 1996 r. komuniści oddalili na rok ustawę z 1993 r. Stojąc wobec tego faktu, można i należy odwołać się do dwóch zasad. Po pierwsze do uszanowania intencji twórców pierwotnej ustawy, a także Trybunału Konstytucyjnego, który wystąpił w obronie prawnej ochrony życia po tym, jak ustawa została obalona przez Aleksandra Kwaśniewskiego. Po drugie do zasady „in dubio pro vita humana” – w sprawach spornych rozstrzygamy na rzecz życia. Ta starożytna prawda obowiązuje i dziś, ale władza kieruje się zasadą „in dubio contra vite humana”. To w tej ostatniej „prawdzie” ataki na prof. Bogdana Chazana mają swoje oparcie.
Źródło:niezalezna.pl
